haverleijcup 2010
28 augustus 2010. Gezien de datum zou dit een mooie zomerse dag moeten zijn. De weervrouw van het NOS journaal was echter niet bijzonder optimistisch over de weersvoorspelling. Gelukkig hebben deze lieden het vaak niet bij het rechte eind en het zal dus wel meevallen dacht ik. Toch nog even buienradar gecheckt en van wat ik daar zag werd ik ook niet echt vrolijk.
Samen met Mieke en Dagmar vormden we een driebal. Gelukkig waren ze zo sportief door steeds mee te lopen naar de heren tees. Als je daar in je eentje staat heb je toch de neiging om te snel op te kijken met alle gevolgen van dien.
We startten op hole 2. Niet echt mijn favoriete hole maar de wind stond goed waardoor ik toch de green in regulation haalde en de par een feit was. Hole 3 was ook lastig met een harde wind tegen. Maar met een up en down van buiten de green maakte ik ook mijn par. Dat ging lekker dacht ik, twee keer 3 punten. Helaas verspeelde ik deze ‘bonus’ punten door op hole 4 de bal in het water te jassen.
De rest van de ronde verliep weinig spectaculair met 0 birdies, 11 parren en 2 strepen en 38 stablefordpunten. Bij binnenkomst hoorde ik dat er over het hele deelnemersveld niet bijzonder goed gescoord was en dat 38 punten dus een mooie score was. Normaliter winnen echter bij stablefordwedstrijden bijna altijd de hogere handicappers dus ik rekende me niet rijk.
Toen de voorzitter tijdens de prijsuitreiking echter de tweede prijs toekende aan Luc Sengers die 37 punten had (rondje 75 bruto!) kreeg ik uiteraard hoop die gelukkig terecht was.
In mijn speech haalde ik aan dat ik uit een diep (golf) dal kwam. Tijdens de competitie van dit jaar begon ik ‘out of the blue’ de bal te shanken tijdens een voorronde op de Eindhovensche. Deze shank heeft bijna 6 weken aangehouden waardoor ik me onder meer uit de competitie heb teruggetrokken en waardoor mijn vrienden mijn bijnaam veranderde van ‘bongo’ in ‘shankie’. Mijn spel was zodanig slecht dat ik mijn set bijna op marktplaats heb gezet.
Met behulp van Twan Boerdonk (Twan, nog bedankt voor je geduld) en tientallen ballenkaarten begon ik mijn swing weer op orde te krijgen en kreeg ik ook het plezier in het golf weer terug.
De avond na de wedstrijd zat ik me uiteraard af te vragen waarom het vandaag zo goed ging en ineens herinnerde ik me dat ik een uur voor de wedstrijd een grote bak lasagna heb gegeten. Dit ga ik dus volgende keer weer doen. Het verzoek dus aan de wedstrijdleiding om mijn verzoek tot een late starttijd te honoreren omdat lasagna om 7.30 in de morgen wat zwaar op de maag ligt.
