Senioren dames
Dames senioren (06-05-2010)
Nauwelijks hadden we het parkeerterrein van de Haverleij verlaten of allerlei tunes van de mobiele telefoons schalden door de auto’s. Supporting sms-jes van Hetty, Helmuth, Carl, een hele lieve van Hannelore en verder persoonlijke van familie, vrienden en verre kennissen. Langzaam kroop de zo bekende maar even zo ongewenste spanning tussen de schouderbladen.
In de frontlinie moesten
Mieke en Mimi de lagere handicapsters van De Haenen voor ons afvangen. In de
ochtendpartij met louter parren en een enkele bogey moest slechts 1 hole worden
afgestaan maar daardoor werd de partij wel verloren.
Yvoli en Hannie wisten de
nipte voorsprong niet te handhaven maar pakten wel 1 punt mee.
Ineke en ik werden na 4
holes een beetje slordig maar waren na 6 holes toch klaar met de volle winst.
Tussenstand dus 3-3.
De vorm van Mieke en Mimi
gaf hoop voor de middag. Misschien konden ze toch ergens een puntje meepikken.
Maar ondanks geweldig spel moesten zij beide partijen gewonnen geven. Wel met
complimenten van hun tegenstandsters, maar die tellen in de einduitslag jammer
genoeg niet mee.
Hannie trof - behalve een
zeer sterk spelende opponente – ook een valse start en kreeg die niet meer
recht getrokken.
Stand op dat moment 9-3 voor De Haenen.
Achterin was ik op hole 9
twee down. Mijn tegenstandster had ’s morgens geen deuk in een pakje boter
geslagen maar gooide nu iedere approach naast de pin terwijl die (slechte) van
mij de bunkers opzochten.
De supporters keken zeer
bedenkelijk maar lieten me wel weten dat Yvoli 2 up was en Ineke in ieder geval ook een voorsprong had.
Wat had ik gisteren ook al weer aan iedereen geschreven? “Kijk/denk niet vooruit. Speel bal voor bal”. Op 15 was ik 3 up.
Daar hoorde ik dat Yvoli met winst binnen was. 9-5 dus. Onze F-side klaarde weer een beetje op.
Naast me zag ik Ineke hole 17 oplopen. Die kreeg het dus ook niet cadeau.
Met Estrild en Rien in m’n kielzog kon ik hole 16 moeizaam halven en dus had ik de partij gewonnen. Met een licht trillende stem hoorde ik Rien achter me zeggen “het is 9-9”. Ineke had dus ook gewonnen.
Kampioen en wat een feest!!!
Kussen, lachen,
omhelzingen, natuurlijk weer onze favoriete jankpartij van Mimi (ze doet het
voor ons), voor iedereen een prachtige bos tulpen van de Chardon9’s, toespraak
van Rien en als klap op de vuurpijl krijg je van je teamgenoten – onder
aanvoering van je zo betrouwbare vice-captain Hetty - ook nog een halve liter
bier over je heen gegooid.
Hoeveel geluk kan een mens
op één dag aan?
We hebben er hard voor gewerkt en gaan er dan ook nog even heerlijk van nagenieten.
Voor nu dank aan iedereen die met ons heeft meegeleefd. In het bijzonder de aanwezigen supporters Annelies, Estrild, Marianne, Yvonne en Rien.
Wat ons betreft zeker tot volgend jaar. We verheugen ons er nu al op.
Mirjam.
Dames Senioren ( 29-04-2010)
Het wordt gierend spannend
Op dringend advies van onze gastvrouwen en andere Randstaddeskundigen vertrokken we ruim op tijd naar Bergschenhoek.
Voor vertrek was er al een feestje want de sleutels van Teuntje waren de dag er voor toch keurig bij de receptie afgegeven zodat het hangslot weer van zijn stuur kon worden verwijderd.
Het was goed dat we vroeg op de Hooge Bergsche aanwezig waren. Zo konden we lekker inspelen maar vooral ook verschillende indrukken rustig op ons in laten werken.
Na een forse klim van het parkeerterrein naar het clubhuis keek je uit over een prachtig natuur- en recreatiegebied dat op het naoorlogse puin van Rotterdam is ontstaan.
Het gevoel dat je eigenlijk met je voeten op de oude verwoeste stad staat is heel bijzonder zeker als je in de verte naar de skyline van de nieuw stad kijkt.
Maar dan waar we voor kwamen.
De ochtendsessies tegen Princenbosch waren geen onverdeeld succes. Eén partij werd gewonnen, één verloren en één gelijk gespeeld. Stand 3-3 maar belangrijker was dat er over het algemeen een gevoel was dat we niet lekker in de wedstrijd zaten.
Dat moest anders en dat gebeurde dan ook.
Mieke zat met een score van 5/3 al lang met een wijntje en de zere teen omhoog toen ik me (zwevend in de kalfsleren pantoffels van Yvoli) met 6/4 kwam melden. Dat ging de goede kant op maar alle partijen vóór mij waren nog in de baan. Die gingen dus niet zo vanzelf.
De soms enorme - en vooral steile - hoogteverschillen vroegen een voor ons ongekende lichamelijke inspanning. Ik heb mezelf tijdens een klim diverse keren gelukkig geprezen dat ik niet meer rook.
Mimi kwam op 18 tot op het tandvlees versleten aan. Of, zoals ze zelf zei, helemaal over de flos. Of ze even mocht janken. Jawel, maar dan wel eerst de uitslag. Net op 18 gewonnen. Jank maar raak!
Nog 2 punten nodig met nog 3 partijen in de baan.
Het leek alsof de tegenstandster van Yvoli in de fairwaybunker op 18 een zandkasteel aan het bouwen was. Yvoli hing gelaten op haar trolley bij de bal naast die zelfde bunker. Na veel geschep werden de ballen opgepakt en gingen de 2 vingers van omi de lucht in. Wij en de kleinkinderen zwaaiden enthousiast terug.
Op dat moment kwam Ineke (bijna parallel hangend) het pad naast de baan op. We hebben haar rustig op adem laten komen voordat we om de uitslag vroegen. Ze wist het zeker: het was echt een ooievaar en geen reiger die we ’s morgens hadden gezien.
OK. En de uitslag van de wedstrijd? 3 up en 1 te gaan. Kassa!
Alleen Hetty voerde nog een uiterste strijd uit. Moeilijk kijkend zagen we haar 18 op komen.
Haar zeer professionele bag (wij vermoeden dat ze er een mud aardappelen in heeft want het ding is niet te tillen) moet deze dag niet in haar voordeel hebben gewerkt. Maar het ging uiteindelijk om dat laatste puttje en die viel helaas niet. Never mind. Wijn, water en ijs stonden klaar.
Wie missen we dan nog? Hannie, maar die was deze week het haasje en speelde dus niet mee. Gelukkig hebben we communicatiemiddelen (soms liggen die in de auto of thuis in de oplader) zodat ze ons kon volgen en ook heel blij kon zijn.
Even hadden we nog hoop dat De Haenen gelijk zouden spelen tegen De Dorpswaard maar dat werd toch een overwinning. Dat betekent dat we volgende week donderdag op Princenbosch tegen De Haenen één wedstrijdpunt voorsprong hebben voor het kampioen-schap en een automatische promotie.
Wij zullen zorgen dat we op scherp staan en jullie zijn allemaal van harte welkom.
Mirjam
Dames Senioren (15-04-2010)
Je kunt ze geen paar uur alleen laten!
Het lot had verleden week bepaald dat ik vandaag op de Haenen niet zou mee spelen tegen De Dorpswaard. We hadden geen idee van de sterkte van deze ploeg maar na de klapper van verleden week maakte niemand zich daar druk over.
In de middag hobbelde ik rustig richting Teteringen en kreeg op de hoogte van Oosterhout een sms-je van Hetty die deze dag de aanvoerdersband om had: “helaas vanmorgen met 6-0 verloren”. Teuntje schrok blijkbaar nog harder dan ik. Hij trok naar rechts zodat we op afslag 18 zaten in plaats van 17. Na een tijdje door Oosterhout e.o. te hebben getoerd, was de eerste flight al op hole 4 toen ik eindelijk arriveerde.
Ik zag zes opgewekt huppelende
Haverleijsters die vrolijk naar me zwaaiden. De ene stak 2 vingers op, de ander
1 en weer een ander zelfs 3. Ik kreeg het vermoeden dat het sms-je een flauwe
grap was, maar dat was niet het geval. Ze hadden echt alle partijen ’s ochtends
verloren maar met opgeheven hoofden veegden ze in de middag de baan met hun
tegen-standsters aan.
Wat een mentaliteit en veerkracht! Ik word er zelfs nu nog een beetje emotioneel van.
De resultaten:
De partij van Mieke was
een typische karakterstrijd. Haar tegenstandster had ’s morgens de onzen alle
hoeken van de baan laten zien, maar Mieke sjorde stoïcijns haar trolley achter
zich aan en liet onwaarschijnlijke putts vallen. Op hole 16 was het gepiept en
waren de eerste 2 punten binnen: 2-6.
Het gebeurt niet vaak,
maar Yvoli schijnt ’s morgens verkeerd te zijn gereden. Vermoedelijk heeft haar
dat in de eerste partij geen goed hebben gedaan maar ’s middags was het op hole
14 al gedaan met de dame uit Kerkdriel: 4-6 dus.
Mimi had het zwaar. Op hole
9 stond het nog gelijk maar uiterst geconcentreerd nam ze bij vrijwel iedere
volgende hole afstand van haar tegenstandster en op hole 16 was ook dit
varkentje gewassen: 6-6.
Toen zat Hannie al aan de
wijn want die had het helemaal te gek gemaakt. Het was toch wel een beetje gênant
toen ik haar op hole 12 de felicitaties in ontvangst zag nemen, maar het was
wel mooi 8-6.
Nog twee partijen in de
baan. Hetty had op hole 8 al twee handen nodig om haar voorsprong aan te geven en
ze speelde daarna de partij rustig en degelijk uit. Op hole 13 was het daardoor
10-6 in ons voordeel en hadden we dus toch gewonnen!
Ineke trof helaas een totaal
foute puttdag maar wist zich tot hole 18 staande te houden. Daar verloor ze de
partij nipt, maar dat had gelukkig geen invloed meer op de einduitslag.
Iedere wedstrijd met 18-0
winnen hoeft niet, maar deze thriller hoop ik dit jaar ook maar één keer mee te
maken.
Volgende week zijn we gastclub
en daarna hoor je weer van ons.
Mirjam
Dames Senioren (08-04-2010)
Een droomstart
Het zou door de
weersomstandigheden een uiterst moeizame voorbereiding worden. Het ambitieuze
trainingsprogramma moest bijna wekelijks bijgesteld worden en de roep om een
weekje Turkije werd steeds luider. Bij gebrek aan sponsors troostten we ons met
de gedachte dat onze tegenstanders er ook last van moesten hebben. En dat bleek
vandaag zo te zijn.
Op de Dorpswaard, waar we
lekker op tijd aan de koffie zaten, waren de dames van de De Hooge Bergsche 3
onze tegenstandsters.
Natuurlijk moeten we oppassen voor overmoed en arrogantie maar dit was een eitje. Drie gewonnen FBBB-partijen en ’s middags in een heerlijk zonnetje 6 gewonnen single matches. Jawel, meteen maar 18 punten! Je kunt ze maar in de tas hebben.
Een perfecte dag waar aan het einde onze ijzersterke teamspirit toch een deukje heeft opgelopen.
Hannie zou er voor zorgen
dat we veilig de uiterwaarden zouden verlaten, maar plotseling hadden de dames
uit Rotje Knor zich in onze colonne gemengd met het gevolg dat Yvoli naar links
in plaats van rechts af sloeg. Combo Teuntje (ja, hij is er ook weer bij) met
zweetdruppeltjes op z’n koplampen er achteraan.
Na 3 rondjes kerk van
Velddriel en die van Kerkdriel besloot Yvoli (of waarschijnlijk Hetty) het
navigatiesysteem maar aan te zetten. Er volgde nog een slalom langs boerderijen
waar zelfs Nicolien Sauerbreij moeite mee zou hebben gehad, maar uiteindelijk
kregen we na circa 45 minuten onze zo geliefde A2 weer in beeld.
Navraag leerde dat op dat
moment de eerste auto’s van de dames van de Hooge Bergsche Rotterdam binnnen reden.
Dank aan Carl, Ad, Rien,
Helmuth en later Harrie voor hun belangstelling en steun.
Volgende week op De Haenen
tegen Dorpswaard. Dat zal ongetwijfeld spannender worden.
Mirjam Winters
